Fjarðafestivalurin

Seinasti bólkur at framføra á ársins Fjarðafestivali var TOS, ið er ein stytting fyri Tollarar Og Syndarar. Frontfigurur í bólkinum er Bárður á Lakjuni, ið vit m.a. eisini kenna frá bólkinum SALT. TOS luttók eisini á seinasta Fjarðafestivali, og í ár sluppu teir so at enda festivalin.

Bólkurin legði út við einum sangi um TOS – sovorði tómt og lítið sigandi høfligheitsprát, sum vit øll luttaka í hvønn dag, uttan at meina serliga nógv við tað. Síðan helt bólkurin á við einum gomlum sálmi ”Tey siga mær søgan”, ið var latin í nýtt lagsmíð.

Annars snúgva sangir og tekstir hjá TOS seg mest um tað trúgvandi lívið; gleði, stríð og avbjóðingar sum trúgvandi fólk standa yvirfyri, tá synd, líkasæla, ivi, egoisma osv. vísa seg sterkari í okkara lívi enn gott er.

Tað vóru heilt fitt av fólki í salinum og lurtaðu eftir TOS, ið spældu vælljóðandi løtt pop/rockløg, kryddaði við harmonikutónum, percusions, fløjtum og øðrum ørðvísi instrumentum.

Og so leita vit okkum út í føroysku summarnáttuna, ávegis heim undir dýnuna, við takksemi til øll tey, sum vóru við til at gera ársins Fjarðafestival til eitt so væleydnað tiltak. Bæði fyriskiparar, luttakandi bólkar, hjálparfólk, stuðlar, áhoyrarar, samkomuni og annars øllum, ið onkursvegna luttóku.

Festivalurin endar við einari festivalgudstænastu sunnumorgunin 07.06. kl. 11, har Jan Honningdal luttekur.

Myndir síggjast HER

Tað sást á øllum brøgdum, at fólk gleddu seg til framførðsluna hjá Marstin and the Revelators. Longu tá framførðslan byrjaði, vóru nógv fólk samlaði frammanfyri senuna, og einastu fólkini uppi á balkongini vóru undirritaði, ein journalistur og eini tveir fotografar. So fólk vistu hvar tey skuldu vera – nemliga frammanfyri senuna, har show'ið gekk fyri seg.

Teir løgdu hart út við kendasta sangi teirra, um pumpkin pie og ”I do not care for fruith”. Áskoðarafjøldin var við uppá tað, og kenni beinanveg sín leiklut, tá Martin spurdi tey um at syngja tað sum kemur aftaná ”oh Honey...” - nemliga ”Pumpkin piiie”.

Martin frustreraði eisini ljóðmennirnar eitt sindur, við at renna runt á senuni og syngja í allar backing vokal mikrofonirnar.

Eftir nakrar sangir, nýtti bólkurin høvi til at takka Lindini og Fjarðafestivalinum fyri, at hava stuðla teimum, og handaði umboðum fyri Lindini og Fjarðafestivalinum blómutyssi.

Millum sangirnar vóru bæði meir punk-kend løg og meir melodiøs rock løg. Og fólk vóru alvorliga við uppá tað, og tað rungaði í salinum, tá bólkurin fór av pallinum – tí fólk ynsktu eykanummar.

Tá Martin framførir, bíðar man altíð eftir, hvat heilt serligt hann fer at finna uppá, og í eykalagnum býtti hann mikrofonir út til áskoðarar at syngja og fløjta í.

Ongin ivi um at hetta var ein framúrskarandi framførðsla. Ein løta, fólk høvdu glett seg til, og Marstin and the Revelators livdu veruliga upp til forvæntningarnar.

Myndir síggjast HER